Wij zijn in Azie!Vanaf februari 2006 reizen wij 8 maanden door Azie!vanuit Thailand trekken we verder naar Laos, Vietnam, Cambodja, Maleisie, Indonesie en India!

De laatste dagen heb ik in Palolem, in Goa doorgebracht. Door het slechte weer niet echt de ideale tijd om aan het strand te zitten… Elke dag een hoop regen, dus daardoor heb ik niet echt iets bijzonders gedaan de laatste dagen in India.

Op maandagmorgen moest ik om 4uur mijn bedje uit om naar het treinstation te gaan. Daar aangekomen bleek de trein ipv om 5 uur, pas om 7 uur te komen. Samen met een Duits meisje dat bij mij in de coupe zat heb ik maar liefst 16 uur in de trein gezeten. De hele dag liepen er verkopers door de trein met thee, koffie, snoep, eten… we kwamen dus niet om van de honger en kochten regelmatig iets lekkers of een kopje indiase chai (thee).

In Mumbai aangekomen pakten we snel een taxi naar het vliegveld. De chauffeur had blijkbaar begrepen dat we haast hadden en scheurde als een gek door de stad. Een uur later waren we blij dat we uit de auto konden, na 8 maanden was ik toch een hoop gewend maar deze taxichauffeur reed wel erg gevaarlijk. Regelmatig deed ik mijn handen maar even voor mijn ogen om niet te hoeven zien hoe we bijna een zoveelste ongeluk kregen. Gelukkig kwamen we helemaal heel aan op het vliegveld waar ik me flink moest haasten om het vliegtuig te halen. Mijn trein had alles bij elkaar zo’n 6 uur vertraging gehad!

Ik was nog net optijd om in te checken en moest meteen door naar de gate. Na 10 uur in het vliegtuig landde ik op schiphol! Heerlijk om weer thuis te zijn!

In Hampi, vroeger de hoofdstad van het grootste hindurijk, heb ik een aantal oude tempels bekeken. De tempels zijn gebouwd tussen ongeveer 1400 en 1500 en veel ervan zijn nog in goede staat. Onderweg naar de tempels werd ik weer veel bekeken en op de foto gezet. Dat gaat dan van: Excuuuussse me misssss…. Pictuuuure? Ja natuurlijk, waarom niet… Heel grappig om soms families tegen te komen die ik van een afstandje al zie fluisteren en wijzen en die dan heel verlegen vragen of ik met de kids op de foto wil. Dat vind ik hardstikke leuk dus voor ik het weet heb ik weer een paar kinderen op schoot zitten

Na 3 dagen in Hampi wil ik de bus nemen naar Goa maar omdat de hele staat staakt kan ik alleen met de trein. Dat betekend dus eerst met de autoriksja naar het station, kaartje kopen voor een 3 uur durende treinrit naar Hubli. Op houten bankjes gezellig met 2 families op een bankje voor 4 personen en boven ons liggen er mensen in het bagagerek te slapen. Een Indiase mevrouw vraagt me waarom ik zo mooi wit ben…. Dat ik zo geboren ben dat vind ze maar vreemd… en dat ik haar bruine huid wel zou willen hebben is al helemaal vreemd.

In Hubli moet ik 4uur wachten op de slaaptrein naar Goa. Op het station kijk ik weer mijn ogen uit… Op het randje van het perron zit een klein kindje te poepen terwijl moeders al klaarstaat met een kannentje water om het weg te spoelen. De moeder wast even de billen met wat water en de hand en dat is dan ook weer gebeurd! Een halve meter ernaast staat een meneer even een elektriciteitsdraadje van de ene naar de andere treinwagon te verbinden om de stroom door te trekken… Even later komt er een ander kindje aan wat wel zelf haar billen af kan vegen, wel met de rechterhand, die ze hier gebruiken om mee te eten… Lekker hoor! En zo verveel ik me niet met het wachten op de trein, er is altijd wel wat te zien!

In de trein slaap ik niet echt lekker, het is erg druk en naast mijn bed staat een vrouw te kreunen en steunen van de pijn. Om 7 uur ‘s morgens kom ik aan in Margao waar ik de lokal bus naar Palolem neem. Volgens de lonely planet het meest idyllische strand van Goa… nou wat hier precies gebeurd is weet ik niet maar het is 1 grote rommel, overal ligt troep en de zooi van afgebroken hutjes. Van het idyllische strand is niet zoveel te zien.

Dinsdag ben ik ‘s morgens met de bus vanuit Melakka na Singapore gegaan. 4 en half uur in de bus, een kort ritje dus voor mijn gevoel… Bij de douane in Singapore hadden ze problemen met mijn paspoort wat ze niet konden scannen… Dat heb ik natuurlijk weer, moest ik mee naar een kantoortje waar ze vanalles wilden weten en mijn ticket wilden zien. Uiteindelijk was alles ok en mocht ik het land in, toch wel weer prettig! Gelukkig stond de bus nog op me te wachten, dat was wel erg netjes want ik had gedacht dat ik zelf maar moest zien hoe ik de stad inkwam.

Singapore is een schone en haast sterile stad, ik heb er niet zoveel van gezien want ik liep met mijn grote tas die inmiddels 17kg weegt. Ik heb de metro naar het vliegveld genomen waar ik lekker gegeten heb en nog een aantal uren moest wachten op mijn vlucht die om half 2 lokale tijd vertrok.

Om 3 uur lokale tijd landde ik in Bangalore, in India, 4en half uur tijdsverschil (later) met Nederland en 2,5 uur eerder als Singapore waardoor het voor mijn gevoel al half 6 ‘s morgens was. In het vliegtuig zat er welgeteld 1 andere toerist en voor de rest heel veel Indiers die zo ongeduldig waren dat we nog geen 2 tellen de wielen op de grond hadden en de helft al uit zijn stoel sprong (!) Op ‘t vliegveld in Bangalore heb ik samen met de toerist (die amerikaans bleek te zijn) een taxi naar de stad genomen en hebben we ons moe en onder het motto ‘als we maar kunnen slapen’ bij een prijzig hotel af laten zetten. Zo hadden we wel een luxe kamer en na een paar uurtjes slapen een indiaas ontbijtje. ‘s Middags moest hij een trein hebben dus had ik de kamer voor mezelf en kon ik er nog een nacht slapen dankzij de 24uur checkout time. Op het treinstation heb ik een ticket naar Mysore voor de volgende dag gekocht en dat ging zowaar zonder problemen!

De volgende morgen moest ik om 7 uur uitchecken dus kon ik ‘s morgens nog even een tempel bekijken. ‘s Middags ging mijn trein naar Mysore en was ik mooi optijd, een half uur voor vertrektijd, op het station wat bomvol was. Er is een beroemd festival in Mysore deze week waar veel mensen heengaan. De trein kwam 3 kwartier te laat het station binnenrijden en bleef vervolgens ook nog even een half uur staan…De NS is er niks bij!  Maar voor 70 rs (1,20 euro) heb ik niks te klagen. In de trein is een hoop te zien en ik vermaak me prima met alles wat er buiten en binnen gebeurd.

In Mysore weet een taxichauffeur wel een goed hotel voor mij en brengt hij me voor 10rs naar een aardig hotel. De prijzen zijn wat hoger als normaal vanwege het festival maar gezien de drukte hier mag ik blij zijn dat ik nog wat betaalbaars heb. Vrijdag ontbijt ik met Masala Dosa, een soort grote pannekoek met curry erin, erg lekker! Ik laat me voor 150 rs (3 euro) 2,5 uur rondrijden in een autoriksja en de man geeft me een tour lans tempels, een kerk en brengt me naar Chamundi hill, vanwaar ik een prachtig uitzicht over Mysore heb. ‘s Middags bezoek ik het Maharadja’s Palace maar vanwege het festival is het zo druk dat het schuifelen door de gangen is en door al het gepor en geduw heb ik het wel gauw gehad. Ik loop terug naar het hotel en alleen het lopen op straat is hier een attractie op zich…er is zoveel te zien! Wat een drukte en chaos en een kleurrijke boel! Na 7,5 maand reizen ben ik een hoop gewend maar India is nergens mee te vergelijken. Een totaal andere wereld en af en toe voel ik me net alsof ik in een film rondloop.

‘s Avonds ontmoet ik een nederlands meisje en gaan we samen wat eten in een leuk restaurant. Het Indiase eten is erg lekker en helemaal niet duur. Vanmorgen zat ik voor 17rs (35 cent) een lekker ontbijtje weg te werken! Daarna heb ik de trein terug naar Bangalore genomen waar ik vanavond de nachttrein naar Hampi neem. Een plaats met veel oude tempels en een relaxed sfeertje.

De laatste week in Indonesie ben ik ziek geweest. Het begon met wat keelpijn maar na een paar dagen ben ik toch maar eens naar de dokter gegaan. Ik had ontstoken keelamandelen, kon niet zo makkelijk eten en voelde me dus niet zo lekker. Na een injectie en een voorraad antibiotica kon ik m’n bed weer in.  Zo heb ik dus niks bijzonders gedaan in de laatste week….

Op donderdagmorgen werd ik om 5 uur opgehaald door de taxi die me naar het vliegveld in Padang bracht. Daar was ik ruim optijd en moest ik eerst nog 1,5 uur wachten voor ik in kon checken voor mijn vlucht naar Kuala Lumpur. Toen om 15 minuten voor vertrektijd iedereen al in het vliegtuig zat moesten we nog een half uur wachten bij de gate voor we konden gaan. De president moest namelijk eerst nog even landen, en tsja dan wacht iedereen daar toch gewoon even op….. Je bent belangrijk of je bent het niet!

In Kuala Lumpur kende ik de weg nog een beetje van de vorige keer dus was ik snel in het centrum. Daar ben ik 1 nachtje gebleven en heb ik vrijdag de bus naar Melakka genomen. Daar zit ik in hetzelfde guesthouse als vorige keer, lekker met keukentje en gezamelijke woonkamer. Aangezien ik nog steeds niet beter ben is het wel fijn om hier een paar dagen te blijven en rustig aan te doen. Dinsdagnacht zal ik van Singapore naar India vliegen.

In 2 dagen Maleisie is het me weer opgevallen hoe 2 buurlanden zo kunnen verschillen van elkaar…. Snelwegen, grote luxe shoppingmalls en nieuwe woonwijken… Maleisie is goed op weg een ‘westers land’ te worden. En onderweg in de bus is er eigenlijk niet zoveel interessants te zien. Een ongeloofelijk contrast met Indonesie waar je je ogen uitkijkt naar de prachtige natuur en de kleine traditonele dorpjes.

Dondagavond ben ik met een stel uit Duitsland naar een traditionele Minangkabau dansvoorstelling in Bukittinggi geweest. Een anderhalf uur durend programma waarbij er in traditionele kleding gedanst werd en er traditionele muziek gespeeld werd op een klein fluitje van bamboe, grote drums en andere speciale muziekinstrumenten. Ook lieten ze een vorm van zelfverdediging zien waarbij er een echt groot mes gebruikt werd en er werd op scherven gedanst. Erg leuk om te zien! De foto’s zijn te bekijken op de fotosite!!

Het is regenseizoen in West Sumatra en dat is goed te merken. Bijna elke dag aan het eind van de middag valt er een flinke regenbui. Soms regent het de hele dag maar gelukkig is er af en toe een mooie dag, warm zonnig en lekker weer om wat te gaan doen.
We zijn de afgelopen weken veel in Bukittinggi geweest, rondgelopen op de markt, naar Don’s familie geweest waar de foto’s van de bruiloft nog steeds bewonderd worden, erg leuk om te zien!
We zijn een paar dagen aan het strand ten noorden van Padang geweest om te relaxen, erg veel is er niet te doen en zeker niet als het de hele dag regent…

Op 7 september zijn we mte de bus naar Lake Maninjau gegaan om de verjaardag van Lorna (uit engeland) te vieren. Zij is aan het reizen met haar broer (David) en heeft hier nu een vriend (Jeffry). We hebben er een gezellig feestje van gemaakt, compleet met indonesische gitraar muziek en wiskey!

Samen met Lorna, Jeffry en David zijn we de 10e naar Bungus beach, 20km ten zuiden van Padang gegaan. We moesten met 3 verschillende bussen, wat hier niet altijd een grote bus inhoud. Meestal proppen ze zoveel mogelijk mensen in een zo klein mogelijk busje. Ook nu weer zaten we heel gezellig en knus met 15 mensen in minibusje plus alle tassen! De mensen hier zijn niet zo groot, en nu ben ik toch ook niet echt een van de langsten maar hier moet ik mijn benen bijna in mijn nek leggen als ik in zo’n busje zit! Heel comfortabel allemaal maar wel weer de echte lokal manier!
Op Bungus beach vebleven we in Carlos Homestay, daar hebben we een snorkeltrip gedaan voor 1 dag. We gingen naar 2 verschillende eilandjes met een bootje. Het snorkelen viel erg tegen, er was een hoop dood koraal te zien en daardoor ook maar weinig vissen. Verder waren de eilandjes wel erg mooi, super rustig en helder blauw water, echt een paradijsje! Op het 2e eiland hebben we gelunched met nasi goreng en daarna wat rondgelopen en schelpjes verzameld. Op de terugweg naar het vaste land zagen we nog vliegende vissen en zelfs een zeehond zwemmen!
De volgende dag vlogen Lorna en David naar Bali en zijn Don en ik met de bus teruggegaan naar Bukittinggi waar het zo hard regende dat een deel van de straten half ondergelopen waren!

In de omgeving van Bukittinggi groeien regelmatig Rafflesia’s, een grote bloem van zo’n 70cm doorsnede, die ongeveer een week bloeit en ongeveer 1keer in de anderhalf jaar.
Met de bus zijn we naar het dorp gegaan waar een gids ons meenam door de rijstvelden en de jungle. Een stijle klim en omdat het regenseizoen begonnen is was het glad en modderig.
Maar zeker de moeite waard, midden in de jungle bloeiden 2 rafflesia’s. Eentje van 1 dag oud en de ander 3 dagen. Je kon duidelijk het verschil zien, de bloem van 1 dag was nog erg vers en mooi terwijl de oudere al een beetje begon te verwelken.
Op de terugweg begon het te regenen en tegen de tijd dat we aankwamen bij de rijstvelden goot het!
We probeerden nog even te schuilen in een hutje maar omdat het niet stopte met regenen zijn we toch maar doorgelopen naar het dorp. Helemaal doorweekt en modderig kwamen we daar aan en na een warm kopje thee gingen we weer terug naar Bukittinggi.

Op zondag en maandag was ik uitgenodigd op de bruiloft van Rika (Don’s zus) en Bambang. Een traditionele minangkabau bruiloft, een grote en belangrijde gebeurtenis hier!  Net als in Nederland moet er van te voren hard gespaard worden om de bruiloft te bekostigen.De bruiloft wordt bekostigd door de familie van de bruid en na de bruiloft trekt het bruidspaar in bij de ouders van de bruid. De familie van de bruidegom komt op de bruiloft als ‘bezoek’ en gaat daarna terug naar hun eigen huis om de bruiloft te vieren. In de minangkabau cultuur zijn de vrouwen erg belangrijk en iedereen heeft veel respect voor de vrouwen. Voor de familie was het dus een hele gebeurtenis dat de oudste dochter ging trouwen.

Op zondagmiddag ging ik samen met 2 engelsen naar het huis van Don, in een buitenwijk van Bukittinggi. Daar kwam er een deel van de familie bij elkaar om naar de moskee te gaan waar het paar trouwde voor de wet en de islam. Dit is hier niet zo belangrijk als het in Nederland is, de moeder van de bruid was druk in het huis met het voorbereiden van het feest dus die ging niet mee. Dat zou in Nederland toch nooit gebeuren dat de moeder van de bruid niet aanwezig is…
Voordat er naar de moskee gegaan werd kregen we traditionele minangkabau gerechten te eten, erg lekker allemaal.
Na de ceremonie in de moskee gingen alle mannen van beide families bij elkaar zitten om te praten over de verantwoordelijkheid van de bruidegom voor zijn vrouw. Dit ging allemaal op de traditionele minangkabau manier, onder het genot van een hoop eten waar de vrouwen al dagen van tevoren druk mee geweest zijn. De bruidegom kreeg een nieuwe titel waarmee iedereen hem in het vervolg moet aanspreken. In de minangkabau cultuur zien ze het trouwen als de start van een nieuw leven, een nieuw persoon met een nieuw karakter en daarom krijgt de bruidegom een nieuwe naam.

Op maandag was er een groot feest waarbij de hele familie, vrienden en mensen uit het dorp langs kwamen om het bruidspaar te feliciteren en te bewonderen.
Toen we om 10 uur ‘s morgens aankwamen werd de bruid opgemaakt en in het eerste traditionele bruidskostuum geholpen (goud met blauw). De familie wilde mij goed laten zien hoe ze het daar doen dus ik kon er niet onderuit komen om in traditionele kleding rond te lopen, ook mijn haar werd gedaan en ik kreeg een flinke laag make-up. Wel even wennen maar erg leuk, ik kreeg van iedereen compimenten dat ik er zo mooi uitzag.
Aan het eind van de middag moest het bruidspaar zich omkleden in een zelfde soort kostuum maar dan zilver met rood. Zoals in Nederland het bruidspaar de hele dag meedoet in het feest, zo moet het bruidspaar hier de hele dag zitten in het bruidszitje. Aan het eind van de avond hebben ze eventjes gedanst maar dit is normaal niet gebruikelijk. Buiten was er een klein podium opgezet met een keybord en omdat er veelmuzikale mensen in de familie zijn, stond er steeds wel iemand tezingen.

In totaal zijn er maandag rond de 500 mensen gekomen, precies is het niet te zeggen maar het was de hele dag druk. En al die mensen moeten eten dus je kunt je voorstellen hoeveel werk dat gekost heeft. Dit is ook een van de redenen dat de bruiloft veel geld kost. Verder moet de aankleding van de kamer gehuurd worden voor een aantal dagen en wordt er speciaal voor het paar een prachtige bruidsslaapkamer ingericht waarvoor alles een maand gehuurd wordt.

Het was ontzettend leuk, interessant en mooi om zo’n traditionele bruiloft mee te maken. Ik heb me prima vermaakt met het leren van indonesisch, het les geven van engels en zelfs een beetje nederlands en ik ben vooral heeeeel veel op de foto geweest. Iedereen wilde met het bruidspaar op de foto maar ook met mij

Reizen gaat niet altijd zoals je het gepland hebt, en het leven ook niet…
Tijdens mijn laatste 3 weken in Indonesie ben ik samen met Don door Noord Sumatra getrokken en zijn we elkaar erg leuk gaan vinden. Zo leuk dat we eigenlijk nog wel wat langer bij elkaar wilden zijn. En zo is het gekomen dat ik mijn vlucht naar India een maand heb opgeschoven en heb ik in Maleisie een nieuw visum voor Indonesie gehaald.
Na 3 dagen in Penang ben ik met de ferry weer terug gegaan naar Medan waar ik 1 nachtje gebleven ben en op donderdag de bus naar Bukittinggi genomen heb.
De rit duurde maar liefst 22 uur inclusief 2 lekke banden onderweg.
Vanaf 25 augustus ben ik dus weer terug in Bukittinggi.